De temperatuur stijgt, het zonnetje schijnt, de dagen worden steeds langer en de struiken botten uit. Het lijkt net alsof er veel meer dieren zijn alhoewel die er natuurlijk in de winter ook al waren, maar dan verscholen. Vooral de vogels vallen op, mede door hun drukke heen en weer vliegen.

Ik kijk met veel plezier naar mijn gevleugelde vrienden. Ik beleef plezier aan het vrolijke schouwspel, terwijl ik weet dat het voor de vogels bittere noodzaak is. De natuur is hard, een vogelleventje kort, en dus moet er voor nageslacht gezorgd worden. Met takjes en allerlei ander bruikbaar materiaal worden de nestjes gebouwd op zo onopvallend mogelijke plaatsen. Driftig vliegen allerlei stelletjes af en aan.

Na een paar dagen herken ik de vogels die bij mijn huis in de buurt een broedsel leggen. Vooral van de koolmeesjes en de merels geniet ik volop. De koolmeesjes omdat ze zo schattig klein zijn en er zo lief uitzien. Ooit had ik het geluk om te zien hoe de jonkies vanuit het in mijn tuin opgehangen vogelhuisje xe9xe9n voor xe9xe9n uitvlogen.

In eerste instantie vladderden ze enigszins onbeholpen naar laaghangende takken waar ze min of meer toevallig op af kwamen. Maar al snel kregen ze er behendigheid in en binnen 5 minuten hadden ze de kunst van het vliegen onder de knie. Althans, de meeste. Twee van de negen jonkies hadden wat meer oefentijd nodig. Gaat dat om durf, of waren ze niet sterk genoeg? In ieder geval lukte het uiteindelijk iedereen om uit mijn gezichtsveld weg te vliegen.

Dit jaar broeden er merels in de buurt. Het vrouwtje zit inmiddels op het nest. Relaxed, maar in vanwege roofdieren ook gevaarlijk. Het mannetje zorgt voor het voedsel, en voor de rest houdt hij er van om op de schoorsteen van mijn huis te zitten en urenlang te fluiten. Op zijn hoog gelegen positie heeft hij een goed zicht op mogelijke roofdieren, terwijl zijn aanhoudende gefluit de aandacht op hem vestigt, en niet op zijn vrouwtje en nestje.

Ik help hen af en toe. Als ik zie dat xe9xe9n van de vele buurtkatten te dicht in de buurt komt jaag ik ze weg. Het is een druppel op een gloeiende plaat want de meeste katten zijn tijdens het voorjaar vooral actief wanneer ik slaap, maar voor mijn eigen gemoedsrust is het toch goed. Voor de rest moet het moedige merelmannetje het zelf doen.

Gelukkig ken ik geen dier dat dapperder is dan een merelmannetje. Met ware doodsverachting doet hij alles om zijn vrouwtje en jonkies te beschermen. Zo kwam ik gisteren thuis, en zag een sluipende kat, verrassend dicht bij de plek waar ik het nestje vermoedde. Het merelmannetje kwetterde luid en vloog aanhoudend vlak langs de kat. De truc lukte. De aandacht van de kat richtte zich op het mannetje.

Terwijl het mannetje vlak voor de kat langs vloog sprong de kat vooruit. Er was contact, want de vlucht van de merel vertoonde een merkwaardige bocht, maar toch wist hij net uit de klauwen van de kat te blijven. Ik kan me voorstellen hoe dat voor zo’n klein vogeltje moet voelen. Er komt een monster op je af dat honderd keer zo groot is als jezelf, en scherpe tanden heeft ter grootte van je eigen hoofd. Je schrikt je rot en vlucht voor je leven.

Maar wat doet het mereltje? Hij keert om en vliegt nogmaals langs de kat, en daarna nog eens, en nog eens. Steeds heeft hij de volledige aandacht van de kat, die iedere keer een stukje verder van het nest vandaan wordt gelokt. xc9xe9n keer lijkt het toch fout te gaan wanneer de kat weer het vogeltje weet te raken. Maar wederom ontsnapt het vogeltje ternauwernood.

Na een spannend kwartiertje, waarin ik bewegingloos en met de adem ingehouden alles volg, is het gevaar kennelijk geweken. De kat heeft de merel niet te pakken gekregen en is allang vergeten dat hij in eerste instantie op zoek was naar een vrouwtjesvogel op een nest. Het mannetje kan opgelucht naar mijn schoorsteen vliegen. Daar begint hij weer te fluiten. Het lijkt op een overwinningslied. Ik geniet er nog meer dan normaal van.

Paul

Met mijn zojuist gekocht broodje tartaar met ei en ui in de hand loop ik in gedachten naar mijn auto.

Hallo mijnheer!

Ik zie een meisje met een buggy en herken haar gezicht.

Hee hallo, dat is een tijd geleden…. uhhh, Melanie is het niet?

Ja, klopt!

Ik heb het altijd moeilijker met het onthouden van namen dan van gezichten. Dat is alweer een tijd geleden. Drie jaar?

Ja, het is nu drie jaar geleden dat ik van school ben gegaan. Hoe gaat het met u?

Het gaat prima. Het is een beetje drukke tijd op school met tentamens, practica en rapportgesprekken, maar dat hoort er bij. Het gaat allemaal wel. En hoe gaat het met jou?

Terwijl ze op het kindje in de buggy wijst zegt ze: Nou, dit is dus mijn zoontje Jordy, en ik ben vooral heel druk met hem.

Sjonge, je zoontje. Ik weet natuurlijk nog dat je zwanger was, maar dan is het toch raar om je zo te zien met een kindje. Hoe oud is hij nu?

Bijna twee-en-een-half-jaar. Ja, dat gaat snel he?

Ja, ze worden zo snel groot. Voor je het weet gaat hij naar school. Ben je fulltime moeder, of doe je ook nog iets anders?

Nee, ik ben fulltime moeder nu. Ik was eerst van plan om weer naar school te gaan zodra Jordy gewoon op drie voedingen per dag zou zitten. Dan zou mijn vriend oppassen en zou ik ‘s avonds gewoon kunnen leren, maar dat is allemaal anders gelopen. Het is namelijk uit met mijn vriend, en in mijn eentje is het te zwaar om naast de opvoeding ook nog naar school te gaan. Dan moet ik steeds oppas regelen, en dan moet ik ook nog thuis leren. Dat gaat echt niet met Jordy om me heen.

Oh, dat is jammer, want dat betekent dat je op dit moment geen diploma hebt?

Klopt. Maar als Jordy 4 jaar wordt gaat hij naar school, en dan wil ik weer een opleiding doen. Ik ben nu zeventien, dus dan ben ik nog niet te oud om ergens aan te beginnen.

Je bent inderdaad nooit te oud om ergens aan te beginnen, dus dat moet je zeker doen. Je moet tenslotte wel voor jezelf en voor je kind kunnen zorgen, en ze vragen overal diploma’s. Maar wat ik me ook al die tijd heb afgevraagd, en ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik het vraag, maar: je hebt toch biologie van mij gehad? Dus je wist precies hoe je zwanger kon worden en hoe je er voor kon zorgen om niet zwanger te raken. Hoe komt het dan dat je txf3ch zwanger werd?

Ja natuurlijk wist ik dat. Maar om voorbehoedmiddelen te gebruiken zijn er twee nodig. Ik zei wel dat we condooms moesten gebruiken, maar hij wilde per se zonder. Want anders voelde hij het niet goed. En ja, ik wilde hem natuurlijk niet kwijt.

Ok. Dus als ik het goed begrijp wilde hij wel aan zijn gerief komen, en stelde hij daarom jou bloot aan het risico om zwanger te worden terwijl je 14 was? En inmiddels is hij weer vertrokken, en ben jij achtergebleven met kind maar zonder diploma, opleiding of baan?

Ja, daar komt het wel op neer. Maar hij hield echt van me. Hij zou voor me zorgen en hij heeft me ook gesteund tijdens de zwangerschap. Maar na de geboorte van Jordy bleek het toch te moeilijk voor hem.

Wanneer zijn jullie uit elkaar gegaan?

Toen Jordy twee maanden was.

En neemt hij wel zijn verantwoordelijkheden als vader? Is je kindje ook wel eens bij hem? Of zie je hem nooit meer?

Ik zie hem nog wel, heel vaak eigenlijk, want hij woont nog steeds bij ons in het kamp. Maar hij heeft nu een nieuwe vriendin en die wil niet dat hij nog met mij omgaat. Het was zij of ik, en hij heeft dus voor haar gekozen. En daarom is Jordy dus altijd bij mij.

Dus je moet alles alleen doen?

Mijn moeder helpt me wel, maar die is er ook niet altijd. Dus het meeste doe ik alleen, maar dat gaat me prima af hoor. Ik ben dol op Jordy en vind het leuk om voor hem te zorgen.

En zie je je vriendinnen van vroeger nog?

In het begin waren er wel vriendinnen die eens langskamen maar dat is steeds minder geworden. Je hebt ook zo’n heel ander leven he? Zij zitten op school of werken en gaan in het weekend uit. Ik maak heel andere dingen mee waar zij zich niet mee bezig houden. Dus die contacten zijn allemaal verwaterd.

Dat lijkt me niet leuk om mee te maken.

Nee, dat is het ook niet maar zo gaan die dingen nou eenmaal. En ik moet verder. Voor mezelf en mijn zoon. En gelukkig heb ik wel aanspraak op het kamp hoor. Dat is net xe9xe9n grote familie.

Ik vind het heel goed van je dat je er zo positief onder blijft. Ik denk echt dat je plan om weer naar school te gaan erg belangrijk is. En je weet dat je het kan, want je haalde vroeger ook altijd goede cijfers. Daar zal het dus niet aan liggen. Het gaat meer om of je zelf de discipline op kan brengen. Ik hoop dat je dat lukt, want dat maakt een wereld van verschil.

Ik ben het zeker van plan!

Ok, dan ga ik nu weer want mijn volgende klas roept me. Ik wens je heel veel succes.

Paul

Wat ik me de hele tijd eigenlijk al afvroeg: ben jij ergens goed in?

-Daar overval je me wel een beetje mee. Goed, goed, wat is precies goed?

Gewoon een eigenschap of een vaardigheid die je beheerst. Niet dat je de beste van de gehele wereldbol hoeft te zijn, maar iets dat uitsteekt boven het gemiddelde.

-Laat me eens even denken, ik denk dat ik wel goed ben in lezen.

Lezen?

-Ja, ik kom hier, en ook op andere plekken, regelmatig en dan lees ik de teksten. En al zeg ik het zelf, dat gaat me best goed af. Tot nu toe is het me nog altijd gelukt om ze te lezen.

Daar heb je gelijk in. Logjes moeten geschreven worden maar ook gelezen worden. Indien er geen lezers zouden zijn heeft het geschrevene dezelfde status als het ongeschrevene. Dus als je het zo bekijkt vervul je een heel belangrijke rol?

-Ach, ik zie het niet als een bijzondere prestatie. Ik begin gewoon met lezen en dan gaat als vanzelf, zeg maar. Ik mag van geluk spreken dat ik heb leren lezen. Dat lijkt zo doodgewoon maar nog steeds zijn er velen die dat niet leren.

Ik weet het, ik kan zelf ook niet lezen.

-Maar dat is anders. Jij bent een weblog, dat is toch iets anders dan een mens. Ik bedoel, iedereen heeft zijn eigen specialiteiten. Jij kan weer andere dingen dan ik kan.

Oh ja? Zoals?

-Jij bent bijvoorbeeld een kei in het foutloos bewaren van teksten. Moet je eens kijken. Ik scroll door je heen en kan daar alle logs terugvinden. Van sommige was ik al vergeten dat ze ooit geplaatst waren, laat staan dat ik nog precies weet wat er in staat, om al helemaal niet te spreken over de exacte woordkeuze. Maar jij hebt alles zo goed bewaard, daar kan geen mens aan tippen.

Ja, dat is waar. Ik ben goed in bewaren. En weet je hoe lang al? Al een vol jaar! Vorig jaar werd hier de eerste log geplaatst en sindsdien heb ik trouw iedere tekst, ieder woord, iedere letter bewaard!

-Is het alweer een heel jaar? Gefeliciteerd dan! Hopelijk komen er nog vele jaren bij. Als het aan mij ligt wel in ieder geval, ik zal je blijven bezoeken om te doen wat ik goed kan: lezen.

Paul

Om half vijf ‘s middags stap ik in de ambulance. In Amsterdam is een dialyse-apparaat vrijgekomen, dus kan en moet mijn vader zo snel mogelijk vervoerd worden vanuit het Geminiziekenhuis in Den Helder naar het midden in de hoofdstad gelegen Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. De toestand is kritiek te noemen. Behalve de problemen met de nieren zijn er nog drie organen die niet naar behoren functioneren.

Vanaf de allereerste seconde wordt het gaspedaal flink ingedrukt. Haakse bochten worden met 60 km/h genomen, en op de rechtere stukken wordt er flink geaccelereerd. In Den Helder zelf is het gelukkig niet zo druk, en het verkeer dat er is stopt of gaat keurig aan de kant voor de ambulance. Binnen een paar minuten zitten we op de provinciale weg naar Den Oever; pas daar kan de snelweg genomen worden.

Mijn vader ligt op iets dat op een brancard lijkt maar ongetwijfeld een andere naam heeft. Naast hem zit een broeder die hem en de diverse apparatuur rondom hem in de gaten houdt. Af en toe bespreekt hij kort en zakelijk iets met de bestuurder, die verder al zijn aandacht richt op de weg. Ik zit naast hem en wil vooral niet tot last zijn. Ik ben stil en geef mijn zintuigen goed de kost. Op de achtergrond speelt de radio rustige muziek.

Op de provinciale weg is het druk; de avondspits lijkt al een beetje begonnen te zijn. Er zijn vrijwel geen uitwijkmogelijkheden op de tweebaansweg. Onverschrokken trapt de chauffeur het gaspedaal in en haalt met tegemoetkomend verkeer verschillende auto’s in. De sirene zorgt er voor dat de auto’s voor ons zo rechts mogelijk gaan rijden; het zwaailicht zorgt er voor dat het tegemoetkomende verkeer ons van verre ziet. Ook zij gaan zo rechts mogelijk rijden, waardoor er precies voldoende ruimte is om door het midden van de weg te passeren.

De ruimtes zijn niet groot, zeker wanneer we langs brede auto’s of vrachtwagens moeten. Terwijl ik met een schuin oog zie dat we 140 km/h rijden zie ik met mijn andere, al even schuine oog dat we rakelings langs onze medeweggebruikers flitsen. Sommige bestuurders hebben ons kennelijk laat in de gaten en gaan pas op het laatste moment opzij. De ambulance-chauffeur laat geen ogenblik zijn voet van het gas. Ik heb het warm en merk dat ik een droge mond krijg.

Wanneer het even iets rustiger is zegt hij lachend tegen mij dat dat nog eens wat anders is dan normaal autorijden. Kennelijk ziet hij de blik in mijn ogen want hij bezweert dat hij dit gewend is en precies weet wat hij doet. Wel klaagt hij er over dat de mensen tegenwoordig steeds minder goed ruimte geven aan een ambulance. En dat terwijl het soms letterlijk een kwestie van leven en dood is. Met mijn gedachten bij mijn vader achterin kan ik hem alleen maar gelijk geven, en bedenk ik of ik zelf wel eens geen voorrang geef aan een ambulance. Ik kan dat niet bedenken, maar besluit dat dat in ieder geval in de toekomst nooit meer zal gebeuren.

Eenmaal de snelweg bij Den Oever opgedraaid wordt het gaspedaal pas echt ingedrukt. Dat levert geen lastige situaties op want in de kop van Noord-Holland is de snelweg  niet druk. Hierdoor is er wat tijd om te praten. De chauffeur vraagt welke diagnose gesteld is bij mijn vader en hoe lang hij al in het ziekenhuis lag. Ik vertel hem van de multiple-orgaan-stoornis en leg kort uit wat er precies allemaal mis is, en dat het nu al een paar weken duurt zonder duidelijk zicht op een doorbraak of verbetering.

Ons gesprek wordt abrupt afgebroken wanneer het monotone ritme van de piepjes, die de hartslag van mijn vader duidelijk maken, plotseling stopt. De broeder die naast mijn vader zit komt direct in actie, voert snel een aantal handelingen uit, overlegt ondertussen wederom kort en zakelijk met de chauffeur, en pakt tenslotte de defibrillator. Daarmee dient hij mijn vader een paar stroomstoten toe. Na de derde begint het hart van mijn vader weer zelfstandig te kloppen. De broeder geeft hem daarna een injectie met medicamenten voor het hart.

Ondertussen razen we met 180 km/h over de snelweg en begint de weg in de buurt van Purmerend drukker te worden. Af en toe gaan we flink in de remmen doordat automobilisten niet snel genoeg ruimte maken. Met een teken van verontschuldiging schieten ze snel maar laat naar rechts. Gelukkig rijden we de goede kant op; aan de overkant is er al file. De chauffeur belt de politiecentrale en vraagt om begeleiding van motoragenten om snel naar het ziekenhuis te kunnen rijden. Een paar minuten later krijgen we door bij welke afslag van de snelweg er drie motoragenten klaar zullen staan.

Vanaf de noordelijke ringweg moeten we dwars door de stad, via de IJtunnel door hartje Amsterdam. De avondspits is inmiddels begonnen en met de dagelijkse drukte in het hoofd zijn diverse automobilisten vastberaden om iedere tijdwinst te pakken en zich niet te laten ophouden door iets onbeduidends als sirene met zwaailicht. Toch is haast geboden want de ambulance kan niet alle apparatuur herbergen die mijn vader eigenlijk nodig heeft.

De motoragenten maken zich onsterfelijk door hun taak met ware doodsverachting uit te voeren. Ze rijden voor ons uit, waarna er bij ieder kruispunt xe9xe9n stopt om zich voor het aanstormende verkeer te gooien. De gebaren die gebruikt worden zien er agressief uit, maar zijn waarschijnlijk hard nodig om het verkeer echt te laten stoppen. Zodra de ambulance het kruispunt voorbij is, zet de gestopte agent als een bezetene de achtervolging in en scheurt ons voorbij op weg naar een volgend kruispunt. Als een gestroomlijnde machine wisselen de agenten elkaar af zodat de ambulance gewoon door kan rijden.

Vooral op het laatste stuk, op het Meester Visserplein, de Weesperstraat en de Wibautstraat, is het ongelooflijk welke risico’s de agenten nemen. Wat ik allemaal zie gebeuren, daar kan geen actiefilm tegenop. Het is een wonder dat we zonder enig oponthoud naar het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis kunnen rijden. Mijn vader wordt naar binnen gereden, op weg naar de IC, waar een dialyse-apparaat voor hem klaar staat. Terwijl ik er gehaast achter aan loop zie ik op een klok dat het kwart over vijf is. In drie kwartier van Den Helder naar midden in Amsterdam. Het duurt nog twee uur voordat overige familieleden gearriveerd zijn en ik mijn verhaal kwijt kan. Mijn vader is al die tijd niet bij bewustzijn geweest en heeft dus niets gemerkt van de hachelijke rit.

Paul

De voorbereidingen duurden erg lang. Of misschien was datniet zo, maar het lxe9xe9k in ieder geval een eeuwigheid te duren. Gehoorzaam gingEva steeds zxf3 staan als gevraagd werd. Ondertussen deed mama crxeapepapier om,daarbij geholpen door haar Evax92s grote zussen die op afstand stonden te kijkenen aanwijzingen gaven.

Eva begreep dat het belangrijk was dat ze goed stilstond, maar van binnen voelde ze geen rust. Het was vandaag immers de grote dagwaar ze al lang naar had uitgekeken. Op school had de juf verteld overkoninginnedag. Dat er dan in de stad allemaal leuke dingen te doen waren. Erwas een grote vrijmarkt waar je leuke spulletjes kon kopen, overal kon jespelletjes doen, iedereen was vrij en vrolijk, er zou overal muziek zijn, ennatuurlijk de grote verklede optocht met als hoofdprijs een weekend naarDisneyland Parijs!

Die optocht was het allerbelangrijkst. Want hoewel Evalater x96als ze groot zou zijn- graag een prinses zou willen worden, begreep zelangzamerhand dat je dat als gewoon meisje nooit zou lukken. Dat weerhield haarer niet van om er over te dromen. In gedachten zag ze zichzelf als een prinsesin mooie lange en kleurige jurken en een klein kroontje op haar hoofd, terwijlze in een kasteel woonde. Haar eigen kamer zou dan natuurlijk boven in de torenzijn, met uitzicht over het bos. De mensen zouden haar bewonderen. Het levenbestond alleen maar uit vrolijkheid.

De grote verklede optocht was een manier om je heeleventjes een echte prinses te voelen. Toen Eva haar moeder vertelde dat ze alsprinses wilde gaan, kreeg ze meteen bijval van haar grote zussen. Die zaten alop de hoge school, en zouden dus niet meer meelopen in de optocht, al zouden zedat misschien diep in hun hart wel willen. Hun verlangen projecteerden ze dusmaar op hun kleine zusje, en dus vlogen de suggesties over tafel. Onder zoveelenthousiasme stemde mama in om haar te verkleden als een echt prinsesje.

Een echte prinsessenjurk was te duur, zei mama, en dushad ze een aantal rollen crxeapepapier gekocht in verschillende felle kleuren.Eva vond het jammer dat er geen roze bij zat, maar toen mama plaatjes liet zienvan echte prinsessen was ze ook tevreden met rood, geel, blauw en paars. Mamawas niet snel tevreden, en soms werd er een rol weer afgewikkeld als het nietnaar haar tevredenheid zat.

Evax92s zussen zorgden voor accessoires. Ze hadden hunsieradenkist geleegd en met wat knutselwerk een kroontje van gemaakt. Verderkreeg ze een mooie riem om, een broche en natuurlijk armbanden en ringen. Mamamaakte nog een sluier die vast werd gemaakt aan de kroon. In de spiegel zag Evadat ze er als een echte prinses uit zag. Als het weer mee zou zitten zou allesgoed blijven zitten tijdens de optocht.

Eindelijk was alles klaar en konden ze naar het groteplein gaan waar iedereen zich moest verzamelen. Onderweg waren er al mensen diezeiden dat ze er prachtig uitzag. Eva glunderde van trots. Gelukkig waren ze optijd. Eva kreeg een kaartje met daarop het getal 23 geschreven. Er zoudenjuryleden aan de kant van de weg zitten, om te bepalen wie de eerste prijs zouwinnen. Daarom moest het kaartje met het getal goed zichtbaar zijn.

Er waren nog 5 minuten over voordat de optocht zoubeginnen. Eva keek om zich heen om de concurrentie goed te kunnen inschatten.Het viel haar op hoeveel kinderen nauwelijks werk hadden gemaakt van hetverkleden. Ze zag kinderen die met een paar klompen en een wekoveral een boermoesten voorstellen, of jongens die met een pistool en een hoed op een cowboymoesten lijken. Er waren zelfs kinderen die mee zouden lopen zonder verkleed tezijn. Maar hier en daar waren er meer kinderen die veel werk hadden gemaakt vanhet verkleden. Het zou spannend worden.

De optocht liep langzaam. Voorop liepen twirlmeisjes x96ofzoiets, Eva vond het een lastig woord en noemde ze meestal net als papadansmariekes. Ze waren niet zo goed want er viel regelmatig een stokje.Daarachter liep de fanfare. Eva kende niet alle liedjes die ze speelden maarvond het toch leuk. Naast haar liepen een paar vriendinnen met wie ze af en toekletste. Tussendoor probeerde ze te kijken waar de jury zat. Want natuurlijkwas het meelopen al leuk, maar een weekend naar Disneyland Parijs x96alsprinses!- sloeg alles.

Terwijl ze liep dacht ze aan wat haar zussen haddengezegd. Er zouden meer kinderen mooi verkleed zijn dus moest ze aandachtbesteden aan haar houding. Prinsessen lopen heel netjes, de rug recht en inkeurige pasjes. Ze had thuis al eens geoefend en ging nu helemaal op in haarrol. Ze voelde zich een echte prinses en zag zichzelf weer als in haar veledagdromen. Hoe geweldig zou het zijn om ook in Disneyland Parijs een prinses temogen zijn.

Opeens zag ze een paar mensen met pen en papier langs dekant van de weg staan. Eva probeerde nog deftiger te lopen en deed het kaartjezxf3 dat het getal 23 goed zichtbaar was. Ze zag een jurylid een ander aanstotenen naar haar wijzen. Toen die Eva zag verscheen er een glimlach op zijn gezicht.Er werd kennelijk ook wat over haar gezegd want even later zag ze bijna allejuryleden kijken, om daarna iets op te schrijven. Zouden ze haar gezien hebben,of keken ze vlak langs haar naar iemand anders? Zou ze een prijs winnen, en zoja, welke? Er waren natuurlijk meerdere prijzen.

Eva was zo opgewonden dat ze weinig meer merkte van derest van de optocht. Met haar vriendinnen besprak ze de kansen op een prijs.Haar vriendinnen zeiden dat ze zo mooi was verkleed als prinses dat ze wel eenprijs moest winnen. Maar ja, dat waren haar vriendinnen dus het was logisch datze dat zeiden. Toch hoopte ze er wel op, eerst stilletjes, maar al snel begonde hoop te groeien en kon ze aan niets anders denken. Voor ze het wist waren zeweer terug op het grote plein.

Terwijl er voor iedereen limonade en een koek was kwam dejury bij elkaar om te bespreken wie er het mooist was. Na tien minuten x96die eeneeuwigheid leken te duren- werd het bekend gemaakt. Er waren verschillendecategoriexebn en iedere categorie kende een derde, een tweede en een eersteprijs, die ook in die volgorde werden omgeroepen. Steeds als er een nummer werdgezegd klonk er ergens gejuich. Toen er nog xe9xe9n categorie moest komen maakte demijnheer die alles oplas een grapje en zei dat ze klaar waren met deprijsuitreiking. Het duurde zeker een minuut voordat alle kinderen weer rustigwaren.

Natuurlijk wist iedereen dat de mooiste prijs voor hetlaatst bewaard was. Het werd expres heel langzaam bekend gemaakt. Eerst dederde prijs, toen de tweede prijs, en toen moest het gebeuren. Om de spanningnog hoger op te voeren werd er eerst verteld hoe moeilijk het was om te kiezenomdat er zoveel kinderen er zo mooi uitzagen, dat de jury het liefst iedereeneen prijs zouden willen geven maar dat er toch maar echt xe9xe9n iemand kon winnen.

x93En de winnaar isx85x94 Terwijl de mijnheer even wachtte washet muisstil. Het plein was gevuld met kinderen die tot het laatst toe hoophielden dat zij de gelukkigen waren om naar Disneyland te gaan. x93En de winnaaris de mooie prinses met nummer

25×94

.Eva was totaal verward. Toen ze het woord prinses hoorde was haar hart al aanhet juichen, maar door het verkeerde getal wist ze niet hoe het zat. Een jongenmet cowboyhoed en een plaffertjespistool kwam juichend naar voren omdat hijnummer 25 had.

De man die het juryoordeel voorlas keek eveneens verward,en bladerde nog eens zijn papieren door. Maar het stond er echt: nummer 25. Eenmevrouw die vlakbij Eva stond riep dat het verkeerde nummer was opgeschreven.Zij wees op Eva en zei dat het natuurlijk om nummer 23 moest gaan. Kijk zelfmaar: een mooie prinses. Meteen riep de moeder van de cowboy dat het om hetjuiste nummer ging en dat haar zoon dus gewonnen had.

Op het podium ging de jury in beraad. Er werd zowel naarEva gewezen als naar de cowboy. Eva zag mensen hulpeloos gebaren maken en erwerd heel veel gepraat. Uiteindelijk nam de man weer het woord. Hij verteldedat ze dit nog nooit hadden meegemaakt en dat ze het heel vervelend vonden. Hetwas duidelijk dat er een vergissing was gemaakt, maar dat ze zich ook aan hetreglement moesten houden. Daarin stond dat het ging om het juiste nummer en dushad nummer 25 gewonnen.

Eva hoorde het verbijsterd aan. Een groot gevoel vanonrechtvaardigheid vulde haar hart, maar ze was nog te jong om goed voorzichzelf op te komen. Terwijl haar vriendinnen om het hardst riepen dat hetgemeen was, zei Eva dat het niet uitmaakte. De optocht was leuk geweest, ze hadhet naar haar zin gehad en tenslotte ging het niet om de prijzen. Toen zeuiteindelijk naar huis fietste kwamen de tranen al. Nooit zou ze een echteprinses kunnen worden.

Paul

Klik hier voor deel 1

De voetsporen waren eenvoudig te volgen. De grond bevatteweliswaar veel zand, maar was ook voldoende vochtig om duidelijke voetstappenachter te laten. Het was waarschijnlijk een tijdelijk droogliggenderivierbedding. De gehele omgeving was behoorlijk droog. Dat was duidelijk tezien aan de begroeiing. Het leek op een soort steppe, met slechts hier en daarbomen of hogere struiken. Op diverse plaatsen groeide niets en waren scherperotsen te zien. Het landschap was heuvelachtig te noemen; er waren veelglooiingen maar nauwelijks steile wanden.

De expeditie vond steeds meer voetsporen en iets dat leekop een pad. Voorzichtig liepen ze verder, ondertussen hun oren en ogen de kostgevend. Het was onmogelijk te voorspellen waar ze waren en in welke tijd, duswas het ook onduidelijk hoe de plaatselijke bevolking op hen zou reageren. Zespraken daarom zo weinig mogelijk, probeerden zo weinig mogelijk geluid temaken en communiceerden zoveel mogelijk met gebaren. Via een walkie-talkiehielden ze om de zoveel tijd contact met de achterblijvers. Afgesproken was datzij altijd contact zochten met het ruimteschip, en niet andersom. Pas wanneerde achterblijvers een schot zouden horen, was dat het teken voor hen om inactie te komen.

De stilte, het onbekende landschap zonder enig zichtbareinvloed van de mens, de zachte geluiden van onzichtbare dieren, de hitte van dezon en het waaien van de wind die constant zand in het gezicht woei, het zorgdeer voor dat de spanning voelbaar was. Zowel Michael als Gabrixebl hielden eenwapen vast. Rafaxebl leek wat meer ontspannen dan zijn makkers en ging op in hetzoeken naar sporen van menselijk leven. Toen hij plotsklaps zijn hand ophiefstopten ze geschrokken en schoten ze alledrie in een gebogen en gespannenhouding. Het leek alsof ze klaar stonden voor een hardloopwedstrijd en slechtswachtten op het pistoolschot van de starter. In werkelijkheid bonsden hunharten om wat ze zagen toen Rafaxebl wees.

In de verte was rook te zien. Het was niet veel, maar hetwas onmiskenbaar rook. Dat duidde op menselijk leven. Wat zou het zijn? Een loshuis, een dorp, de buitenwijken van een stad? Langzaam liepen ze verder, zichonderwijl zo veel mogelijk verschuilend achter de spaarzame begroeiing, totdatze op een heuvel kwamen. Vanaf het hoogste punt was het goed te zien waar derook vandaan kwam. In de verte lag een nederzetting. Dat was het juiste woord,want het kon met geen mogelijkheid een dorp genoemd worden. Van afstand kondenze niet zien waar de bebouwing uit bestond, maar het leken meer tenten danhuizen of hutten.

Rafaxebl gebaarde om bij elkaar te komen achter eenuitstekende rots. x93Ik denk niet dat we in de 22^e eeuw terecht zijngekomenx94, fluisterde hij. x93Ik kan het niet goed zien, maar het lijkt eenbehoorlijk primitief dorpje. En wat belangrijker is, is dat de rook aan hetverdwijnen is en we geen mensen zien. Het lijkt er dus op dat zij ons eerderontdekt hebben dan wij hen en dat ze hun vuur hebben uitgemaakt en zich voorons verschuilen.x94

Hij keek naar Michael met een blik die duidelijk maaktedat hij als leider nu moest zeggen wat ze moesten doen. Maar voor hij wat konzeggen nam Gabrixebl het woord. x93Als ze primitief zijn hebben we niets te vrezen.We hebben alle drie een wapen. De aanval is de beste verdediging!x94 Michael keekmet een gexebrgerde blik naar hem. x93Ssst stommelingx94, siste hij, x93we weten noghelemaal niets. Met hoeveel zijn ze? Hebben ze wel kwade bedoelingen? Weproberen eerst normaal contact met ze op te nemen. Een goede verstandhouding isaltijd beter dan ruzie en vechtpartijen.x94

Michael dacht nog even na, en nam vervolgens opnieuw hetwoord. x93We gaan proberen contact te maken. Vredelievend!x94 Het laatste woordbenadrukte hij terwijl hij naar Gabrixebl keek. x93We moeten wel op allesvoorbereid zijn, en dus houden we onze wapens wel in de aanslag. Maar wegebruiken ze alleen wanneer het nodig is. Maak vanaf nu geen geluid meer engeef een teken zodra je iets ziet bewegen. Hou je hoofd koel. Er hangt veelvanaf.x94

wordt vervolgd…

Paul

Het was de kortste dag. Binnenkort zou iedereen weer gaanmerken dat de dagen langer zouden worden. Een nieuw jaar. Straks. Nu eerst noghet oude jaar afsluiten. Met de kerst en andere feestdagen voor de boeg was ertijd genoeg om terug te kijken op het afgelopen jaar.

Net als vele voorgaande jaren deed hij dat vorig jaarook. Toen had hij een rotjaar achter de rug, maar gelukkig gloorde er hoop.Daarom was hij optimistisch begonnen aan het nieuw jaar. Hetzelfde jaar dat nuhet oude jaar was geworden, en nu aan de beurt was om overdacht te gaan worden.

Hij zat aan de tafel met een pen in de hand en een stukpapier voor hem. Hij maakte kopjes met onderwerpen. Kinderen. Familie. Hobby. Werk.Vrienden. Vriendin. Vervolgens maakte hij er kolommen van, verdeelde iederekolom in twee delen met een plus en een min er boven, en begon ze metsteekwoorden in te vullen.

Toen het blad behoorlijk gevuld was bekeek hij hetgeheel. De meeste opmerkingen stonden in de kolommen met een min er boven. Datkwam niet als een verrassing. Hij voelde zich al enige tijd niet zo prettig.Hij was vaak moe en lusteloos, alsof het vuur van de levensvreugde uitgedoofdwas.

Er was flink wat veranderd in het contact met zijnkinderen. De al jaren durende co-ouderschap was veranderd. Dat begon eigenlijkmet de nieuwe vriend van de moeder van zijn kinderen. De vanzelfsprekendheidover wat er met de kinderen moest gebeuren verdween al spoedig, en werdingeruild in een soort vechthouding om het onderste uit de kan te halen.

Tegelijkertijd werden de kinderen ook opstandiger. Datkon je natuurlijk verwachten in de puberteit, maar toch leek het voor hem alsofer een duidelijk verband was met de komst van de vriend van hun moeder.Uiteindelijk ontstonden er conflicten en besloten de kinderen vaker bij hunmoeder te blijven. Hij zag ze nog wel, maar de twee weekenden per maand warenveel minder dan hij wou. Het deed hem pijn, de ongewilde afstand die hijvoelde, het gevoel gefaald te hebben als vader, en het vermoeden dat hetallemaal onderdeel was van een kwaadaardig plan.

De familie zag hij ook steeds minder. Sinds de dood vanzijn vader was dat proces eigenlijk al ingezet, maar afgelopen jaar was hetdieptepunt. Iedereen was druk met het eigen leven. In voorgaande jaren was hijnog vaak langs geweest bij zijn zussen en broers, meestal op verjaardagen. Maarhet gaf hem een vervelend gevoel dat ze niet langs kwamen wanneer hij of xe9xe9nvan zijn kinderen jarig was. Ook over de telefoon bleef het stil. Feitelijk laghet contact dus op het nulpunt. Vrolijk werd hij er niet van.

Het ging ook al niet goed met zijn hobby. Van jongs afaan deed hij veel aan sport. In eerste instantie was hij goed in explosiviteit,later kwam het duurvermogen. Hij was ambitieus en wilde presteren. Dat ginglang goed, maar langzamerhand gingen de jaren tellen. Men vindt hem nu te oudworden, zodat het er naar uit ziet dat zijn carriere aflopend is. Zo gaat datin de sport, maar leuk is het niet. Vooral het gevoel geen eerlijke kans meerte krijgen deed hem pijn.

Op het werk ging het nog redelijk. Wel werden allerleiregels strakker gehanteerd, zodat de werkdruk groter was geworden en er mindertijd was voor de collegiale contacten. Helaas waren er dit jaar weer geen extrauren voor hem, zodat hij parttime moest blijven werken. Toch was hij tenminstetevreden dat het werk nog redelijk ging. Het zorgde in ieder geval voor eenritme in zijn leven, en geld zodat hij een normaal bestaan kon veroorloven.

Zijn ogen schoven weer een kolom opzij. Opnieuwvoornamelijk minpunten. De contacten met zijn vrienden verwaterden ook steedsmeer. Een aantal jaren geleden, na de scheiding, had hij een flink aantalvriendschappen weer extra aangehaald. Na verloop van tijd merkte hij ook hierdat het steeds weer van hem uit moest komen. Bij wijze van proef besloot hijeen tijd lang eens af te wachten. Er kwamen angstvallig weinig telefoontjes.Hij kwam tot de conclusie dat hij maar weinig vrienden had. Dat was geen fijneconstatering. Gelukkig waren er nog wel een stuk of vier vrienden die hijregelmatig zag, maar die ook niet altijd tijd voor hem hadden aangezien zeallemaal in een relatie zaten.

En in dat laatste zat hij juist niet meer. Er was wel eenvriendin geweest. Zij was de reden dat hij vorig jaar, tijdens dezelfde balans,optimistisch naar het nieuwe jaar keek. Maar zijn hoop was de grond in getrapt.Zij was niet eerlijk geweest, en zei heel andere dingen dan ze deed. Daarbijprobeerde ze steeds hem de schuld te geven, waardoor ze vaak ruzie hadden. Opeen gegeven moment vlogen de meubels door het huis. Sindsdien waren ze nietmeer samen. Daar had hij toch veel verdriet van.

Nog meer verdriet had hij over haar vervolgacties. In eenpoging om iets als wraak te nemen had zij privxe9 dingen van hem aan vriendenverteld en op internet gezet. Het voelde als een trap na. Alles dat eens zowaardevol leek te zijn werd te grabbel gegooid. Ieder keer dat hij er aan terugdacht kwam de woede omhoog als een niet te stoppen vulkaan.

Hij maande zichzelf rustig te blijven, bekeek het velpapier nog eens nauwkeurig en dacht heel lang na. Het duurde misschien wel tweeuur voordat hij weer een vel papier pakte, en ook een envelop. Op de envelopschreef hij de naam van zijn kinderen. Daarna pakte hij het vel papier en begonte schrijven. Bovenaan schreef hij x91Afscheidsbriefx92.

Paul

x93Dag mevrouw, kent u me nog?x94

Ze heft haar gezicht op en kijkt wantrouwig naar me.

x93U bent toch de moeder van Rob?x94

Haar ogen trekken zich samen, ten teken van volledigealertheid. Ze zegt niets met haar mond maar haar ogen vertellen me dat zij hetis en nodigen me uit om verder te gaan.

x93Ik had zojuist hier een gesprek en zag u al zitten.Tijdens het gesprek moest ik aan u denken. Toen ik klaar was bedacht ik me datik u aan zou spreken als u er nog steeds was. Kent u mij misschien nog? Ik waseen vriend van Rob.x94

Ik word met veel aandacht aangekeken. Ze schudt haarhoofd zachtjes. Haar ogen proberen me te onderzoeken, op zoek naar een punt vanherkenning. Ik zie haar worstelen met de vraag wie ik ben en besluit haar meerinformatie te geven.

x93Ik heet Frodo. Ik ben een zoon van T, die kent uwaarschijnlijk nog wel van de kerk. Hij is jarenlang ouderling en diakengeweest, net als uw man. Rob zat bij mij op school; ik zat xe9xe9n klas hoger. Maarbij de turnvereniging zaten we in dezelfde groep. En ook bij catechisatienatuurlijk.x94

Haar gezicht klaart op. x93Aaaaahx94, zegt ze met een nogallang uitgerekte kreet, x93nu weet ik het weer. Jij was de jongste van 5 kinderen,hxe8? Een soort nakomertje. En je vader herinner ik me ook nog wel. Je lijkthelemaal niet op hem. Je bent donkerder, en je gezicht is ronder. En je hebt alje haar nog!x94 Ze lacht erbij.

Ik lach mee. x93Ja, qua uiterlijk lijk ik meer op mijnmoeder. De haardos is een voordeel, de rondere vormen misschien wat minder.x94Daarna word ik wat ernstiger. x93Hoe gaat het nu met u? Ik woon al zolang nietmeer hier, dat ik de meeste mensen uit het oog verloren ben.x94

x93Ach, wat zal ik zeggen. Iedereen denkt dat ik gek ben,maar zij hebben niet meegemaakt wat ik heb meegemaakt. Hoe kunnen ze dan eenoordeel over mij vellen? Ik kan het niet uitleggen, maar het houdt me nogiedere dag bezig.x94

Ik knik, denk aan Rob, en denk in te kunnen schatten hoezij zich moet voelen. Ik pak er een stoel bij en kom bij haar zitten.

x93Ik heb er altijd een naar gevoel over gehad, maar hijwilde het zo graag. Mijn man zag het wat nuchterder. Die zei dat hij er eenvergunning voor had, en dat er aan alle veiligheidsaspecten werd gedacht. Datzouden ze natuurlijk nooit doen als het gevaarlijk zou zijn. En ik heb medaardoor laten sussen. Had ik maar gewoon naar mijn gevoel geluisterd.x94

Nu we er over praten moet ik er ook weer aan denken, ietsdat eigenlijk te afschuwelijk is. Ik wil iets zeggen, maar ze gaat verder.

x93Er zijn veel momenten die er aan doen denken. Wat denkje als op maandagochtend de marine gaat oefenen? Ik zie zo de beelden weer voorme. Of ieder jaar bij de jaarwisseling. Ik kan dan niets meer. Ik blijf er aandenken, niet eventjes, niet voor ene uurtje, maar de gehele dag. En soms nogwel langer. En daarom denkt iedereen dat ik gek ben en hebben ze me hier in dittehuis gestopt.x94

x93Niet iedereen denkt dat u gek bentx94, werp ik tegen. x93Ikdenk dat dit veiliger is. Hier wordt er voor u gezorgd, ook op de dagen dat uhet zo moeilijk hebt. Iedereen begrijpt hoe verschrikkelijk het geweest moetzijn voor u.x94

x93Weet je? Die dag had ik al een beklemmend gevoel overme, net alsof ik wist dat het onheil op de loer lag. Ik kan alles nogherinneren, iedere minuut. Ik weet nog hoe ik de boodschappentas uit de kelderpakte, mijn jas aantrok en het boodschappenlijstje doorkeek. Ik weet nogprecies wat ik die dag haalde: bintjes, want die waren op, rapen en slavinken,want daar was Rob zo dol op. Verder een bruin brood, kaas, vleeswaren, een pakkoekjes, koffie, yoghurt en twee flessen cola.
Ik weet nog hoe ik uit de achterdeur stapte, en even bijRob langsging die als iedere dag in het schuurtje bezig was met zijn hobby. Datweet je nog wel hxe8? Je bent er zelf ook wel eens bij geweest. Toch?x94

Ik knikte. Hoewel ik het beeld nooit meer had opgeroepen,zorgde haar minutieuze beschrijving ervoor dat ik als het ware met haarmeeliep, en het schuurtje daadwerkelijk voor me zag. Gevangen door mijngedachten bleef ik knikken, tot ik tenslotte x93jax94 zei.

x93Ik weet nog hoe hij even opkeek, naar me lachte en vroegof ik slavinken wilde kopen. Ik knikte en vroeg, net als altijd, of hij welvoorzichtig zou zijn. Natuurlijk mam, altijd! Zei hij. Ja, dat zei hij. Het waszo vanzelfsprekend. Hij lette altijd goed op.
Ik weet nog hoe ik wegfietste, op weg naar de winkel. Bijiedere meter die ik aflegde werd mijn gevoel van onbehagen groter. Ik weet nogdat ik dacht dat ik hem voor het laatst had gezien en gesproken, maar diegedachte stopte ik zo snel mogelijk ver weg. In de winkel leek het alsof ikhaast had, en toen ik in de rij voor de kassa stond, gebeurde het. Die doffeknal, die niet eens zo hard klonk, maar waarvan je begreep dat hij van verkwam, en dus op de plek zelf een enorme knal moet hebben gegeven.
Ik wist het direct. Als in een shock heb ik eerst mijnboodschappen nog afgerekend. De caissixe8re vertelde me later dat ik nergens opreageerde. Verdoofd fietste ik naar huis. Het was een beetje een grijze dag enik weet niet zeker of ik een soort stofwolk boven het huis zag, of dat dat hetweer was. Ik haastte me alsof er nog iets van afhing. En toen deed ik die poortopen.x94 

Ze viel stil. Ik begreep precies waarom. Ik hoorde devolgende dag op school wat er was gebeurt. Het was al te afschuwelijk voorwoorden zonder het zelf meegemaakt te hebben. Nu pas, door haar verhaal, kwamener beelden op mijn netvlies. Ik probeerde het me voor te stellen hoe het voorhaar geweest moet zijn. Ik slikte.

x93Ze zeggen altijd dat ik mijn zoon heb gevonden, maar datis niet waar. Ik vond helemaal niets terug. De schuur was door de explosie uitelkaar geploft alsof het van lego steentjes gebouwd was. En daartussen lagiets, maar dat was niet mijn zoon. Ik kan het nog steeds niet over mijn lippenkrijgen. Het was net alsof je bij de slager in de vitrine kijkt. Je weet dat dehompen vlees afkomstig zijn van een beest, maar het is niet meer te herkennen.x94

Daarna barstte ze hartverscheurend in tranen uit, alsofhet vandaag pas gebeurd was en niet meer dan twintig jaar geleden.

Paul

Zodra ze weer bijgekomen waren van de flauwte die henoverviel na de overweldigende reis begonnen ze hartgrondig te vloeken. "Hij iskapot!" schreeuwde Michael, nu kunnen we nooit meer terug. De ontsteltenis wasvan zijn gezicht af te lezen, terwijl hij verwoed op allerlei knoppen drukte omnog enig leven in de machine te ontdekken. Tevergeefs.

De paniek brak uit bij de overige bemanningsleden. Erwerd door elkaar geschreeuwd zodat niemand kon onderscheiden wat de anderenzeiden. Daar was eerlijk gezegd ook weinig aandacht voor want iedereen beseftewat het betekende dat de machine het niet meer deed: levenslange gevangenschap.Voordat ze op reis gingen hadden ze er natuurlijk vaak over gesproken, maaruiteindelijk was iedereen overtuigd van de veiligheidsvoorzieningen waardoorhet altijd mogelijk zou zijn om terug te keren.

Tijdens de reis was er al onenigheid geweest tussen hen en de bemanningsleden van het andere schip, toen bleek dat de bestemmingtoch niet exact kon worden bepaald. In het schip van Michael leidde dat totheftige discussies, maar uiteindelijk herpakte iedereen zich en besloot er hetbeste van te maken. In het andere ruimteschip had eenzelfde discussie een heelandere uitkomst. Via het radiografische contact vlogen de verwensingen en bedreigingenbij iedereen om de oren.

Het was Gabrixebl die als eerste weer bij zinnen kwam.Het kostte hem een kwartier om ook de anderen tot bedaren te brengen.Uiteindelijk had iedereen door dat ze het ruimteschip zouden moeten verlaten omde omgeving te verkennen. De meetapparatuur die nog wel werkte liet zien dathet zuurstofgehalte en de temperatuur buiten het schip normale waarden hadden.

Ze verlieten voorzichtig het ruimteschip. Eigenlijk washet helemaal geen ruimteschip, maar uit gemakzucht bleef iedereen het zonoemen. Het was een schip waarmee men gewoon op de aarde zou blijven, maarwaarmee men in de tijd kon reizen. Eeuwenlang was er gedroomd over diemogelijkheid. Pioniers hadden ingenieuze machines gebouwd, romantischeschrijvers schiepen een fantasiewereld die bereikbaar was met tijdmachines.Sinds Einstein wist men dat tijd relatief, en eigenlijk een vorm van energiewas. Aangezien energie van de ene soort in de andere soort mogelijk is, is hetdus ook mogelijk om in de tijd te reizen. Nadien bogen wetenschappers zicheeuwenlang over dat vraagstuk, totdat het eindelijk, in de 27^e eeuw,mogelijk werd.

Stap voor stap liepen ze verder op het voor hen onbekendeterrein. Het voelde warm aan, maar behalve dat hadden ze geen aanwijzingen voorde plaats waar ze zich precies begaven. De bedoeling was om in het China van de22^e eeuw terecht te komen, het land dat destijds leidend was op hetgebied van economie en wetenschap. Maar tijdens de reis ging er zoveel mis, dathet volstrekt onduidelijk was waar ze waren en in welke tijd.

De eerste dagen gebeurde er niet veel. De omgeving werduitgekamd, op zoek naar een teken van menselijk leven of menselijkeactiviteiten. Er werd niets gevonden. x92s Avonds keerde men terug naar hetschip, waar ze een beschutte plek hadden om te slapen en er een voorraadproviand was. Op de 7^e dag gebeurde het dat Gabrixebl voetsporenontdekte. Het leken voetstappen van een kind.

Diezelfde dag nog zetten ze een expeditie uit. Ze wistennog niet wat ze konden verwachten, dus de samenstelling van de expeditie wasbelangrijk. Michael, leider van de groep en militair geschoold, koos Gabrixebl enRafaxebl uit om met hem mee te gaan. Gabrixebl was groot en sterk en zou eennuttige kracht zijn indien er een gevecht geleverd moest worden. Bovendiensprak hij vele talen en zou met die kennis contact kunnen leggen. Rafaxebl wasminder een vechter, maar zou uitstekend van pas komen als het contact nietvijandig zou zijn. Hij was arts, wist veel van natuurgeneeswijzen en was in hetalgemeen het prototype van de rustige, bedachtzame wetenschapper, die eerstgoed nadacht voordat hij zijn spaarzame maar wijze woorden sprak.

wordt vervolgd……

Klik hier voor deel 2

Paul

Weet je wat het is, Paul?

Terwijl ik achteloos een slok van mijn biertje neem hum ik een nauwelijks hoorbaar ‘hmm?’, ten teken dat hij door kan gaan met zijn monoloog.

Vrouwen zijn gewoon zo veranderd de laatste jaren. Vroeger kon je nog een beetje met ze geinen, een dolletje maken. Ze vonden het leuk om aangesproken te worden, en voor je het weet had je een goed gesprek. Maar moet je nu eens kijken. Je wordt afgeblaft waar je bij staat, en wat je ook doet, ze zoeken meteen overal wat achter.

En dat is niet je bedoeling?

Huh? Watte?

Ik kijk het cafxe9 rond. Het is niet erg druk, maar het is ook nog vroeg op de avond. "Ik vraag of het niet je bedoeling is dat ze er iets achter zoeken dat jij ze aanspreekt?"

Nee, natuurlijk niet. Kijk, als het leuk is, dan merk je het vanzelf wel. En natuurlijk is het ook een beetje een spel. Uitdagen en uitgedaagd worden, weetjewel? Dat ken jij toch ook wel?

Ik vraag me af of ik iedere stilte moet opvullen met een ‘hmm’ en besluit gewoon niets te zeggen. Dat werkt ook.

Ja, het is een spel. De eerste stap zetten en kijken hoe de ander reageert, kijken of je de ander kunt verleiden tot een volgende stap. En wanneer zij een stap zet, dan doe je juist een stapje terug, om pas weer toenadering te zoeken op het moment dat zij stopt. Je zou het een soort dans kunnen noemen. Je kent dat toch wel? En het is dan de kunst om te kijken hoe ver je kan komen.

Ik kijk op de klok. Het is half tien geweest. "Dus als ik je goed begrijp heb je wel een bedoeling, namelijk dat zij op je reageert en dat jij zo ver mogelijk probeert te komen, maar je vindt het niet leuk wanneer ze iets achter jouw toenaderingspogingen zoeken?"

Kijk, er is een groot verschil tussen denken dat ik alleen maar op sex uit ben en een spel van aantrekken en afstoten spelen, waar bij er de mogelijkheid is dat het op sex uitdraait. Hoor je het verschil? De mogelijkheid! Natuurlijk ontken ik niet dat dat prettig is, maar het gaat ook om het hele spel dat er aan voorafgaat.

De barkeeper vraagt met zijn ogen of hij zich in het gesprek moet mengen om mij te redden, maar ik vind het eigenlijk wel amusant. "Even kijken of ik je goed begrijp. Als een vrouw een kwartier of half uur met jou wil aantrekken en afstoten, en het draait op niets uit, dan is dat ook ok voor jou?"

Natuurlijk is het leuker als het ergens op uit loopt, maar als je het zo wil stellen: ja. Ja, gewoon een leuk contact, een praatje, een geintje, een beetje uitdagen en verder niets kan ook al heel leuk zijn. Wil je trouwens nog een biertje?

"Vooruit dan maar. Leuk? Of bevredigend?"

Ja, ook wel bevredigend. Je gaat toch naar het cafxe9 om even alle sores van je werk te vergeten en om mensen te ontmoeten en lekker slap te ouwehoeren enzo. Dus ja, als ik gewoon lekker kan kletsen dan is dat ook wel bevredigend. Maar dat is het nu juist, de vrouwen laten zich niet meer aanspreken. Het zijn allemaal bitches geworden die in ieder contact met een man hun superioriteit willen laten blijken.

Ik pak het biertje van hem aan, en kijk af en toe verwachtingsvol naar de deur. Ik hef het glas, wat hem aanmoedigt om zijn hart verder te luchten.

Kijk, voor mij is het heel simpel. Een man is een man en een vrouw is een vrouw. Dat valt niet te veranderen en dat moet je ook niet willen veranderen. Maar al die emancipatie zorgt er voor dat de natuurlijke dingen overhoop gegooid worden. Wat is er nou mis met een lieve, zachte vrouw die voor haar man wil zorgen en hem een goed gevoel wil geven? Die vrouwen bestaan niet meer in Nederland. Door die feministen proberen ze allemaal mannen na te doen en zijn het allemaal bitches geworden die mannen afpoeieren.

Ik kijk hem aan. Zijn verontwaardiging is oprecht. "Dus vrouwen doen mannen na, en daarom heb ej kritiek op ze? Dan is dan ook niet al te positief voor de man. Weet je wel zeker dat vrouwen het allemaal verkeerd doen? Komt het misschien ook niet door jezelf?"

Ik ben gewoon een man. Ik poeier nooit vrouwen af. En is het nu echt zo veel gevraagd om een zorgzame, lieve vrouw te willen? Zal ik jou wat vertellen? Hier in Nederland bestaan ze niet, maar in Rusland wel. Daar zijn vrouwen nog echt vrouwelijk. En omdat de mannen daar allemaal alcoholist zijn willen ze graag een normale man. Zoals ik bijvoorbeeld. Ik heb via een datingsite contact gelegd met een paar Russische vrouwen, en daar kon je ook een verzorgde reis boeken. Dan kon je in twee weken tijd een stuk of 6 of 8 vrouwen ontmoeten. En wat denk je? Allemaal zijn ze charmant, innemend en aardig. Geen grote bek of machtspelletjes. Gewoon vrouwelijk.

"Zou dat niet kunnen komen doordat niet iedereen in Rusland rijk is, en jij als westerling een lot uit de loterij bent? Althans, niet jij maar je portemonnee?"

Dat zou je kunnen denken, maar ik kan je verzekeren dat het zeker niet voor iedereen geldt. Ik heb daar iemand leren kennen, en het was liefde op het eerste gezicht. We mailen vrijwel dagelijks, en bellen xe9xe9n keer per week. Vanwege de kosten, snap je? Ze probeert met kerst vrij te krijgen van haar werk, om een paar weken hier naar toe te komen.

"Dat is handig, zo’n verzorgde reis. Een paar weken naar het rijke Nederland, om daar een stuk of 6 of 8 Nederlandse mannen te ontmoeten. Zo moeilijk is het nou ook weer niet om met meerdere mannen tegelijk te mailen, en xe9xe9n keer per week te bellen. Jij belt zeker altijd, vanwege de kosteb die zij als arme Russische vrouw niet op kan hoesten?"

Zijn mond valt open en ik kan zijn hersens bijna horen kraken. Snel leegt hij zijn biertje en bestelt een nieuwe. Ik besluit nog even door te gaan.

"Laat me raden. Jij bent 45 en zij is een jaar of 25. Zij spreekt gebrekkig Engels en jij spreekt geen Russisch, zodat jullie gesprekken noodgedwongen oppervlakkig zijn. Is dat een goede basis? En kijk in de spiegel. Jij hebt een bierbuik en begint al aardig kaal te worden en wedden dat zij er prachtig uitziet? Zij heeft een universitaire opleiding terwijl jij medewerker van een call center bent. En nadat jullie elkaar xe9xe9n week hebben gezien, is zij bereid alles op te geven – voor jou? Uit pure liefde?"

In mijn ooghoek zie ik dat mijn vriendin binnenstapt. Ze ziet er fantastisch uit in haar hippe kleren waar haar lange blonde haren overheen wapperen. Ik besluit om snel mijn betoog af te maken. "Hoe weet je dat ze geen contact heeft met andere mannen? Hoe weet je dat ze verliefd is op je? En dat ze met je naar bed ging moet je niet verwarren met verliefdheid, dat is gewoon een manier om een man te binden. Hoe weet je dat het haar om jou te doen is, en niet om je geld, of een verblijf in het rijke westen, waar ze verder kan kijken. Als ze er eerst maar eenmaal zit. Want dacht je nu echt dat ze het als haar levenstaak ziet om jou te gaan verzorgen?"

Terwijl ik naar mijn vriendin kijk, die zoekend het cafxe9 af gaat op zoek naar mij rond ik af. "En ga ook eens voor jezelf na. Hoe leuk is het nou eigenlijk om een sloofje te hebben? Ja, natuurlijk is dat makkelijk, maar heb je dat al niet eens eerder meegemaakt toen je een stuk jonger was? Weet je nog hoe je dat gesloof toen uiteindelijk ook niet kon waarderen, dat je het saai vond en je leven een sleur? Jij zoekt gewoon geen vriendin maar een moeder."

Ik sta op en zeg hem dat ik naar mijn vriendin ga. Terwijl ik op haar afloop bedenk ik me hoe ik het met haar getroffen heb. Zij heeft een eigen leven, een eigen baan, een eigen huis, en een eigen mening. Daarmee is ze overigens geen bitch – allesbehalve dat. Ze is een vrouw die zich niet in een keurslijf laat persen, en dat maakt haar zo leuk, interessant en spannend. Precies zoals ik het graag zie.

Paul