Klik hier voor deel 1

De voetsporen waren eenvoudig te volgen. De grond bevatteweliswaar veel zand, maar was ook voldoende vochtig om duidelijke voetstappenachter te laten. Het was waarschijnlijk een tijdelijk droogliggenderivierbedding. De gehele omgeving was behoorlijk droog. Dat was duidelijk tezien aan de begroeiing. Het leek op een soort steppe, met slechts hier en daarbomen of hogere struiken. Op diverse plaatsen groeide niets en waren scherperotsen te zien. Het landschap was heuvelachtig te noemen; er waren veelglooiingen maar nauwelijks steile wanden.

De expeditie vond steeds meer voetsporen en iets dat leekop een pad. Voorzichtig liepen ze verder, ondertussen hun oren en ogen de kostgevend. Het was onmogelijk te voorspellen waar ze waren en in welke tijd, duswas het ook onduidelijk hoe de plaatselijke bevolking op hen zou reageren. Zespraken daarom zo weinig mogelijk, probeerden zo weinig mogelijk geluid temaken en communiceerden zoveel mogelijk met gebaren. Via een walkie-talkiehielden ze om de zoveel tijd contact met de achterblijvers. Afgesproken was datzij altijd contact zochten met het ruimteschip, en niet andersom. Pas wanneerde achterblijvers een schot zouden horen, was dat het teken voor hen om inactie te komen.

De stilte, het onbekende landschap zonder enig zichtbareinvloed van de mens, de zachte geluiden van onzichtbare dieren, de hitte van dezon en het waaien van de wind die constant zand in het gezicht woei, het zorgdeer voor dat de spanning voelbaar was. Zowel Michael als Gabrixebl hielden eenwapen vast. Rafaxebl leek wat meer ontspannen dan zijn makkers en ging op in hetzoeken naar sporen van menselijk leven. Toen hij plotsklaps zijn hand ophiefstopten ze geschrokken en schoten ze alledrie in een gebogen en gespannenhouding. Het leek alsof ze klaar stonden voor een hardloopwedstrijd en slechtswachtten op het pistoolschot van de starter. In werkelijkheid bonsden hunharten om wat ze zagen toen Rafaxebl wees.

In de verte was rook te zien. Het was niet veel, maar hetwas onmiskenbaar rook. Dat duidde op menselijk leven. Wat zou het zijn? Een loshuis, een dorp, de buitenwijken van een stad? Langzaam liepen ze verder, zichonderwijl zo veel mogelijk verschuilend achter de spaarzame begroeiing, totdatze op een heuvel kwamen. Vanaf het hoogste punt was het goed te zien waar derook vandaan kwam. In de verte lag een nederzetting. Dat was het juiste woord,want het kon met geen mogelijkheid een dorp genoemd worden. Van afstand kondenze niet zien waar de bebouwing uit bestond, maar het leken meer tenten danhuizen of hutten.

Rafaxebl gebaarde om bij elkaar te komen achter eenuitstekende rots. x93Ik denk niet dat we in de 22^e eeuw terecht zijngekomenx94, fluisterde hij. x93Ik kan het niet goed zien, maar het lijkt eenbehoorlijk primitief dorpje. En wat belangrijker is, is dat de rook aan hetverdwijnen is en we geen mensen zien. Het lijkt er dus op dat zij ons eerderontdekt hebben dan wij hen en dat ze hun vuur hebben uitgemaakt en zich voorons verschuilen.x94

Hij keek naar Michael met een blik die duidelijk maaktedat hij als leider nu moest zeggen wat ze moesten doen. Maar voor hij wat konzeggen nam Gabrixebl het woord. x93Als ze primitief zijn hebben we niets te vrezen.We hebben alle drie een wapen. De aanval is de beste verdediging!x94 Michael keekmet een gexebrgerde blik naar hem. x93Ssst stommelingx94, siste hij, x93we weten noghelemaal niets. Met hoeveel zijn ze? Hebben ze wel kwade bedoelingen? Weproberen eerst normaal contact met ze op te nemen. Een goede verstandhouding isaltijd beter dan ruzie en vechtpartijen.x94

Michael dacht nog even na, en nam vervolgens opnieuw hetwoord. x93We gaan proberen contact te maken. Vredelievend!x94 Het laatste woordbenadrukte hij terwijl hij naar Gabrixebl keek. x93We moeten wel op allesvoorbereid zijn, en dus houden we onze wapens wel in de aanslag. Maar wegebruiken ze alleen wanneer het nodig is. Maak vanaf nu geen geluid meer engeef een teken zodra je iets ziet bewegen. Hou je hoofd koel. Er hangt veelvanaf.x94

wordt vervolgd…

Paul