De voorbereidingen duurden erg lang. Of misschien was datniet zo, maar het lxe9xe9k in ieder geval een eeuwigheid te duren. Gehoorzaam gingEva steeds zxf3 staan als gevraagd werd. Ondertussen deed mama crxeapepapier om,daarbij geholpen door haar Evax92s grote zussen die op afstand stonden te kijkenen aanwijzingen gaven.

Eva begreep dat het belangrijk was dat ze goed stilstond, maar van binnen voelde ze geen rust. Het was vandaag immers de grote dagwaar ze al lang naar had uitgekeken. Op school had de juf verteld overkoninginnedag. Dat er dan in de stad allemaal leuke dingen te doen waren. Erwas een grote vrijmarkt waar je leuke spulletjes kon kopen, overal kon jespelletjes doen, iedereen was vrij en vrolijk, er zou overal muziek zijn, ennatuurlijk de grote verklede optocht met als hoofdprijs een weekend naarDisneyland Parijs!

Die optocht was het allerbelangrijkst. Want hoewel Evalater x96als ze groot zou zijn- graag een prinses zou willen worden, begreep zelangzamerhand dat je dat als gewoon meisje nooit zou lukken. Dat weerhield haarer niet van om er over te dromen. In gedachten zag ze zichzelf als een prinsesin mooie lange en kleurige jurken en een klein kroontje op haar hoofd, terwijlze in een kasteel woonde. Haar eigen kamer zou dan natuurlijk boven in de torenzijn, met uitzicht over het bos. De mensen zouden haar bewonderen. Het levenbestond alleen maar uit vrolijkheid.

De grote verklede optocht was een manier om je heeleventjes een echte prinses te voelen. Toen Eva haar moeder vertelde dat ze alsprinses wilde gaan, kreeg ze meteen bijval van haar grote zussen. Die zaten alop de hoge school, en zouden dus niet meer meelopen in de optocht, al zouden zedat misschien diep in hun hart wel willen. Hun verlangen projecteerden ze dusmaar op hun kleine zusje, en dus vlogen de suggesties over tafel. Onder zoveelenthousiasme stemde mama in om haar te verkleden als een echt prinsesje.

Een echte prinsessenjurk was te duur, zei mama, en dushad ze een aantal rollen crxeapepapier gekocht in verschillende felle kleuren.Eva vond het jammer dat er geen roze bij zat, maar toen mama plaatjes liet zienvan echte prinsessen was ze ook tevreden met rood, geel, blauw en paars. Mamawas niet snel tevreden, en soms werd er een rol weer afgewikkeld als het nietnaar haar tevredenheid zat.

Evax92s zussen zorgden voor accessoires. Ze hadden hunsieradenkist geleegd en met wat knutselwerk een kroontje van gemaakt. Verderkreeg ze een mooie riem om, een broche en natuurlijk armbanden en ringen. Mamamaakte nog een sluier die vast werd gemaakt aan de kroon. In de spiegel zag Evadat ze er als een echte prinses uit zag. Als het weer mee zou zitten zou allesgoed blijven zitten tijdens de optocht.

Eindelijk was alles klaar en konden ze naar het groteplein gaan waar iedereen zich moest verzamelen. Onderweg waren er al mensen diezeiden dat ze er prachtig uitzag. Eva glunderde van trots. Gelukkig waren ze optijd. Eva kreeg een kaartje met daarop het getal 23 geschreven. Er zoudenjuryleden aan de kant van de weg zitten, om te bepalen wie de eerste prijs zouwinnen. Daarom moest het kaartje met het getal goed zichtbaar zijn.

Er waren nog 5 minuten over voordat de optocht zoubeginnen. Eva keek om zich heen om de concurrentie goed te kunnen inschatten.Het viel haar op hoeveel kinderen nauwelijks werk hadden gemaakt van hetverkleden. Ze zag kinderen die met een paar klompen en een wekoveral een boermoesten voorstellen, of jongens die met een pistool en een hoed op een cowboymoesten lijken. Er waren zelfs kinderen die mee zouden lopen zonder verkleed tezijn. Maar hier en daar waren er meer kinderen die veel werk hadden gemaakt vanhet verkleden. Het zou spannend worden.

De optocht liep langzaam. Voorop liepen twirlmeisjes x96ofzoiets, Eva vond het een lastig woord en noemde ze meestal net als papadansmariekes. Ze waren niet zo goed want er viel regelmatig een stokje.Daarachter liep de fanfare. Eva kende niet alle liedjes die ze speelden maarvond het toch leuk. Naast haar liepen een paar vriendinnen met wie ze af en toekletste. Tussendoor probeerde ze te kijken waar de jury zat. Want natuurlijkwas het meelopen al leuk, maar een weekend naar Disneyland Parijs x96alsprinses!- sloeg alles.

Terwijl ze liep dacht ze aan wat haar zussen haddengezegd. Er zouden meer kinderen mooi verkleed zijn dus moest ze aandachtbesteden aan haar houding. Prinsessen lopen heel netjes, de rug recht en inkeurige pasjes. Ze had thuis al eens geoefend en ging nu helemaal op in haarrol. Ze voelde zich een echte prinses en zag zichzelf weer als in haar veledagdromen. Hoe geweldig zou het zijn om ook in Disneyland Parijs een prinses temogen zijn.

Opeens zag ze een paar mensen met pen en papier langs dekant van de weg staan. Eva probeerde nog deftiger te lopen en deed het kaartjezxf3 dat het getal 23 goed zichtbaar was. Ze zag een jurylid een ander aanstotenen naar haar wijzen. Toen die Eva zag verscheen er een glimlach op zijn gezicht.Er werd kennelijk ook wat over haar gezegd want even later zag ze bijna allejuryleden kijken, om daarna iets op te schrijven. Zouden ze haar gezien hebben,of keken ze vlak langs haar naar iemand anders? Zou ze een prijs winnen, en zoja, welke? Er waren natuurlijk meerdere prijzen.

Eva was zo opgewonden dat ze weinig meer merkte van derest van de optocht. Met haar vriendinnen besprak ze de kansen op een prijs.Haar vriendinnen zeiden dat ze zo mooi was verkleed als prinses dat ze wel eenprijs moest winnen. Maar ja, dat waren haar vriendinnen dus het was logisch datze dat zeiden. Toch hoopte ze er wel op, eerst stilletjes, maar al snel begonde hoop te groeien en kon ze aan niets anders denken. Voor ze het wist waren zeweer terug op het grote plein.

Terwijl er voor iedereen limonade en een koek was kwam dejury bij elkaar om te bespreken wie er het mooist was. Na tien minuten x96die eeneeuwigheid leken te duren- werd het bekend gemaakt. Er waren verschillendecategoriexebn en iedere categorie kende een derde, een tweede en een eersteprijs, die ook in die volgorde werden omgeroepen. Steeds als er een nummer werdgezegd klonk er ergens gejuich. Toen er nog xe9xe9n categorie moest komen maakte demijnheer die alles oplas een grapje en zei dat ze klaar waren met deprijsuitreiking. Het duurde zeker een minuut voordat alle kinderen weer rustigwaren.

Natuurlijk wist iedereen dat de mooiste prijs voor hetlaatst bewaard was. Het werd expres heel langzaam bekend gemaakt. Eerst dederde prijs, toen de tweede prijs, en toen moest het gebeuren. Om de spanningnog hoger op te voeren werd er eerst verteld hoe moeilijk het was om te kiezenomdat er zoveel kinderen er zo mooi uitzagen, dat de jury het liefst iedereeneen prijs zouden willen geven maar dat er toch maar echt xe9xe9n iemand kon winnen.

x93En de winnaar isx85x94 Terwijl de mijnheer even wachtte washet muisstil. Het plein was gevuld met kinderen die tot het laatst toe hoophielden dat zij de gelukkigen waren om naar Disneyland te gaan. x93En de winnaaris de mooie prinses met nummer

25×94

.Eva was totaal verward. Toen ze het woord prinses hoorde was haar hart al aanhet juichen, maar door het verkeerde getal wist ze niet hoe het zat. Een jongenmet cowboyhoed en een plaffertjespistool kwam juichend naar voren omdat hijnummer 25 had.

De man die het juryoordeel voorlas keek eveneens verward,en bladerde nog eens zijn papieren door. Maar het stond er echt: nummer 25. Eenmevrouw die vlakbij Eva stond riep dat het verkeerde nummer was opgeschreven.Zij wees op Eva en zei dat het natuurlijk om nummer 23 moest gaan. Kijk zelfmaar: een mooie prinses. Meteen riep de moeder van de cowboy dat het om hetjuiste nummer ging en dat haar zoon dus gewonnen had.

Op het podium ging de jury in beraad. Er werd zowel naarEva gewezen als naar de cowboy. Eva zag mensen hulpeloos gebaren maken en erwerd heel veel gepraat. Uiteindelijk nam de man weer het woord. Hij verteldedat ze dit nog nooit hadden meegemaakt en dat ze het heel vervelend vonden. Hetwas duidelijk dat er een vergissing was gemaakt, maar dat ze zich ook aan hetreglement moesten houden. Daarin stond dat het ging om het juiste nummer en dushad nummer 25 gewonnen.

Eva hoorde het verbijsterd aan. Een groot gevoel vanonrechtvaardigheid vulde haar hart, maar ze was nog te jong om goed voorzichzelf op te komen. Terwijl haar vriendinnen om het hardst riepen dat hetgemeen was, zei Eva dat het niet uitmaakte. De optocht was leuk geweest, ze hadhet naar haar zin gehad en tenslotte ging het niet om de prijzen. Toen zeuiteindelijk naar huis fietste kwamen de tranen al. Nooit zou ze een echteprinses kunnen worden.

Paul